Boerenslim noemde een projectleider van mij dat: een door de wol geverfde collega die gelukkig de stap wel heeft kunnen maken naar de nieuwe aannemerij. Uitvoerders die sjoemelen met getallen, werkvoorbereiders die een hoge offerte vragen voor de opdrachtgever en een tweede offerte met de echte prijs voor het schrijven van een opdracht. Het is in sommige bedrijven zo ingeburgerd dat sommige jonge werknemers geloven dat het zo hoort. Maar feitelijk is het liegen en bedriegen.

Er is een duidelijke scheiding tussen de oude aannemerij en de nieuwe aannemerij. Sommige aannemers hebben het zelfs al over ‘de klant’ in plaats van de opdrachtgever. Ik weet niet of de relatie vergeleken met worden als een bakker-klant relatie, maar deze benaming zet in ieder geval een veranderingsproces in gang. Veel civielen zijn al ingeburgerd in de nieuwe aannemerij. Zij pakken de verantwoordelijkheid op die hoort bij design & construct werken.

Helaas zijn er ook nog veel die het niet lukt om de overstap te maken. Uiteraard is het moeilijker voor de uitvoerder of projectleider op leeftijd die is opgegroeid in een andere bouwwereld. Maar er zijn ook grote verschillen tussen bedrijven. De bedrijfsfilosofie kan bepalend zijn of een bedrijf de overstap kan maken naar de nieuwe aannemerij. Dat die overstap gemaakt moet worden om te kunnen blijven concurreren staat voor mij als een paal boven water.